Dagboek van Joos

18-07-2009

Mannelijke en vrouwelijke energie

Soms is het moeilijk om te schrijven.
Zeker als je het gevoel hebt dat je lichaam door de wasmachine gehaald wordt en allerlei emoties aan het doorleven is.
Nu het ergste voorbij is lukt het weer.
Op 7 juli was er een maansverduistering en het schijnt dat er daarbij veel mannelijke energie op ons af is gekomen. Dus allerlei thema’s die daarmee te maken hebben spelen op dit moment een rol.
Op 22 juli is er een zonsverduistering. Dat is een portaal voor vrouwelijke energie die, naar ik hoop, alles weer in evenwicht brengt.
Ik verheug me erop.

27-06-2009

Overgangtijd

Ik merk dat we in een overgangstijd leven.
Oude zekerheden verliezen hun aantrekkingskracht, nieuwe behoeften willen uitgedrukt en vormgegeven worden en tegelijkertijd weet ik niet helemaal wat ik wil.
Dat wil zeggen, ik weet in de verte wel wat ik wil, maar dat wijkt zo af van het gebruikelijke dat ik daar maar mondjesmaat uitdrukking aan geef.
Het voelt als het heen en weer bonken van een schip waarvan de kapitein moeite moet doen om het roer recht te houden terwijl er tegelijkertijd niet zo veel gebeurt.
Het leven is een paradox.
Het oude valt af en het nieuwe is nog niet duidelijk.

 

Zondag 21 juni 2009 is de zonnewende.
Het is een belangrijke dag omdat we vanaf die dag meer dan ooit kunnen ervaren dat het oude voorbij is.
Een nieuwe tijd is aangebroken.

14-06-2009

Doelen

Ik besef dezer dagen eens te meer hoe belangrijk het is om me bewust te zijn van mijn doelen.
Hoe mooi mijn omstandigheden ook zijn, als ik vergeet wat ik belangrijk vind in het leven dan kan ik me zelfs overgeleverd voelen aan het allermooiste.
Na in een dip te duiken heb ik mijn doelen weer eens op een rijtje gezet.
Ik sta weer achter het leven dat ik leef, meer dan dat: de vrede is teruggekeerd.

29-05-2009

Storm

Het stormt al een paar dagen rond ons huis.
De wind neemt de toppen van de golven mee die in witte slierten schuim opstijgen in tegengestelde richting.
De rukwinden doen de bomen buigen.
Gierende geluiden om ons heen.
Bloempotten vallen om.
Dan is het stil.
Totdat een volgende vlaag weer van zich laat horen.

11-05-2009

Overbruggen

Als ik volgende keer naar Spanje ga, dan is dat voor een maand.
Hoe fijn het daar ook is, toch zie ik er vagelijk tegenop om daar zo lang te zijn.
Zo lang genieten van de zon en de oceaan, ik weet niet of ik dat wel kan.
Alsof ik de grond onder mijn voeten zou kunnen verliezen, of mijn structuur, omdat ik één ben met het water, de lucht en de zon.
Ik merk dat ik me aan het voorbereiden ben om een brug te slaan tussen mijn Nederlandse aard en het grootse gevoel van daar.
Wat is dat toch, dit vage gevoel iets te gaan overbruggen? Ik geef er aan toe door te bedenken wat ik meeneem.
Boeken, ontbijtkoek, lekkere Hollandse chocolaatjes, koekjes, kaas, schilderspullen om vooral geïnspireerd te blijven om me te uiten. Indonesische kruiden, sauzen die ik in Spanje niet kan kopen.
Ik heb nog nooit zo toegegeven aan dit gevoel.
De laatste keer dat ik er was merkte ik het ook. Op Koninginnedag zette ik ’s ochtends de televisie al aan om de viering te kunnen volgen.
En op de avond van Bevrijdingsdag zat ik heerlijk buiten naar de oceaan te kijken, de deur achter mij open. Binnen de televisie aan met het bevrijdingsconcert op de Amstel. Alles was goed.
Kennelijk is een brug slaan, verbinden, nu het thema.

28-04-2009

Planetaire meditatie (vervolg)

Sinds een paar dagen ben ik in mijn huis in Spanje. Het is een rond huis, waarin alle ruimtes vloeiend in elkaar overgaan.
Ik heb altijd een gevoel dat ik een energetische verbinding heb met het huis: Ik zorg ervoor dat de energie van het huis goed is en het huis zorgt voor mij. Dat gaat heel ver.
Deze keer had ik een vaag gevoel dat er iets ontbrak.
Toen ontving ik een mail van Tom Kenyon en Judi Sion, waarin ze vertelden dat we de planetaire meditatie op de website zouden kunnen volgen:
http://tomkenyon.com/planetary-meditation.
Als een magneet werd ik daar naar toe getrokken. Zonder mij iets aan te trekken van de mens in mijn omgeving ging ik achter de computer zitten en bleef gedurende een uur de meditatie volgen, mij af en toe verontschuldigend naar mijn dierbare man, die dan zei dat het prima was en dat hij het mooie muziek vond.
Zo ben ik toch nog bij de planetaire meditatie geweest, op een andere tijd, een andere plaats.
Als we nu op het strand lopen en terugkijken naar ons huis dan zien we dat het meer staat te stralen dan ooit.

20-04-2009

Het wonder van de natuur

Het lijkt of het oude wordt afgebroken en het nieuwe nog geen duurzame vorm heeft.
Mijn houvast vind ik in het voorspelbare van de cycli van de natuur: de schoonheid van de bloeiende heesters, de vogels die zich allang weer laten horen…
Ik weet dat hierna de zomer volgt, de herfst, de winter.
De cycli van het persoonlijke leven laten zich moeilijker voorspellen.
Het lijkt of ik door een soort niemandsland ga, waar weinig houvast te ontlenen valt aan de zich steeds vernieuwende vorm.
Ik voel dat het leven doorgaat. Dat voel ik aan mijn lichaam. Dat functioneert, net zoals de natuur, op een zo ingenieuze manier dat ik een groot respect voel voor de Schepper van dit alles.

10-04-2009

Planetaire meditatie

Afgelopen Zondag, op Palmzondag, hadden Tom Kenyon en Judi Sion een planetaire meditatie georganiseerd.
Van te voren had Tom ons instructie gegeven over de manier waarop we ons voor konden bereiden. Hij vertelde ons dat de aarde omringd door een bol van licht op ongeveer 100 kilometer afstand. Dat is de ziel van de aarde, het Christus bewustzijn.
We kunnen helpen de aarde in evenwicht te brengen door ons voor te stellen dat we in verbinding zijn met het centrum van de aarde, tegelijkertijd met de bol van energie ronde de aarde, en met Alcione, het centrum van de Pleiaden, het centrum van ons melkwegstelsel.
Ik kon niet deelnemen aan de meditatie, want ik zat achter het stuur in de auto. Mijn geest was er wel bij. In mijn zevende chakra voelde ik dit.
Eergisteren stuurde Tom Kenyon ons een email om te vertellen over zijn ervaringen tijdens de meditatie. Hij zag een immens etherisch licht binnengaan in alle deelnemers. Terwijl zij zich verbonden met de bol van licht rond de aarde nam hij een gigantische witte serpentine van energie waar die vanuit het Galactisch centrum van het Melkwegstelsel in een spiraalbeweging het centrum van de aarde binnenging.
Daarna begon het centrum van de aarde een intens wit licht naar buiten te stralen.

Tom is een hele nuchtere persoon. Dat maakt  zijn verslag voor mij geloofwaardig.
Mensen kunnen een schakel zijn tussen hemel en aarde.
Mijn hart is blij.

23-03-2009

Inspiratiedag

Gisteren bezocht ik een dag die gevuld was met lezingen van verschillende mensen over Dat wat onnoembaar is.
Het was alsof de sprekers ieder een luikje openden, en door hun eigen passie voor het onderwerp de toehoorders inspireerden.
Wat ik eruit meegenomen heb is nog niet zo duidelijk.
In ieder geval een vernieuwde interesse in dat wat voorbij leven en dood is, het mysterie van bewustzijn en schepping.
Ik wil dat altijd graag vertalen naar mijn eigen leven. Naar mijn eigen lichaam, mijn hart, mijn centrum, het energiewezen dat ik ben.
Ik besef eens te meer hoe belangrijk het is om eigenmachtigheid los te laten en open te staan voor het Nieuwe, op ieder moment.
Dat bestaat uit hele kleine dingen: het vogeltje zien dat druk bezig is op de stam van de boom, echt openstaan voor wat mijn echtgenoot of iemand anders mij wil vertellen, woorden vinden voor het ware in mezelf en die woorden hier delen.
Het is dus openstaan voor binnen en voor buiten.
Wat is nu dan waar voor mij?
Naarmate ik mijn innerlijke kracht toe-eigen voel ik mijzelf als een ruwe diamant die gepolijst wordt.
Als er een nieuw stukje opengaat komt dat er soms als een lavastroom uit. De keer daarna heb ik er meer grip op en kan ik mijn gevoelens op een meer gepolijste manier uiten.
Ik merk dat ik een vurig wezen ben, ook al voel ik tegelijkertijd meestal stilte en vrede. Een levendige dynamiek.

13-02-2009

Dipje

De dip was best groot.
Mijn creativiteit had zich teruggetrokken in een donker hoekje en ik voelde me een beetje treurig.
Vanochtend vroeg ik aan om hulp. Het lijkt op bidden, want de kracht die me leidt is onzichtbaar.
“Wat kan ik doen?" was mijn vraag.
Het antwoord komt meestal via mijn intuïtie: “Het leven dat je nu leidt is de beste leerschool".
Daar kan ik het mee doen.
“Hoe kan ik dat aan anderen leren?"
Daarop volgde een gevoel voor actie. Ik wist op dat moment dat ik door kan gaan met het zoeken van intenties die passen bij de energiepunten in het lichaam. In dit geval waren het de punten 9 en 10.
Wat heerlijk om, letterlijk, een steun in de rug te krijgen.
We mogen altijd vragen, ons hoofd stil maken, en luisteren naar het antwoord.
Het resultaat zal ik neerschrijven in het “Lichtpuntje" van deze website.