Voor mijn geestesoog zie ik het beeld van een vrouw die langs een pad loopt.
Het pad wordt steiler en smaller naarmate ze verder gaat.
De rugzak, hoewel met minder ballast, weegt steeds zwaarder.
Haar gezicht wordt aangestraald door de zon die haar doel lijkt te zijn.
De vrouw besluit even uit te rusten.
Zij zet de rugzak naast zich neer.
De banden van het gewicht van de rugzak zijn nog voelbaar in haar schouders.
Dan besluit zij terug te keren naar het dorp waar ze vandaan komt.
De rugzak laat zij achter.
De rugzak bevat de overtollige ballast van haar ervaringen als mens, als vrouw, als moeder.
De rugzak bevat vooral de noodzaak om nodig te zijn.
De noodzaak om nodig te zijn was haar grootste vervulling, haar grootste vreugde.
Maar ook haar grootste uitdaging, valkuil, struikelblok.
Daar heeft ze het meeste van geleerd.
De rugzak staat te stralen in het licht van de zon.
Zij vraagt de Grote Geest om de noodzaak om nodig te zijn te transformeren naar de rijpheid van een wijze oude vrouw.
Fragment uit Spelen met de levensenergie
Nu, een paar jaar nadat ik deze tekst geschreven heb, weet ik dat de wens om voor anderen een bron van inspiratie te zijn gebleven is.
Moge het onbenoembare door mijn woorden heen klinken.
Joos